Take Time

Doel van het spel

Samen de uitdaging tot een goed einde brengen.

Setup

Voor het eerste spel neem je de envelop met 'I' - dus hoofdstuk 1 - en haal je de vier klokken eruit. Men gaat die oplopend gedekt stapelen dat de klok met waarde 'I' bovenaan ligt, en die met waarde 'IIII' onderaan.
Als men er later in slaagt alle vier de klokken van een hoofdstuk tot een goed einde te brengen, dan kan je de envelop nemen van het volgende hoofdstuk.
Men kan ook onafgewerkte klokken afwerken van een hoofdstuk dat nog niet afgewerkt was.
Het kan zijn dat er klokken in de herkansingsenvelop zitten. Deze worden dan bovenop geplaatst, in een volgorde naar keuze.

De bovenste klok van de stapel wordt opengedraaid. Dit is de uitdaging die men zal aan gaan. Het hulpfiche dat overeenkomt met het aantal spelers wordt naast het speelgebied geplaatst. De andere worden terug in de doos gelegd. De drie bonusfiches worden gedekt geplaatst naast het hulpfiche.

De maan- en zonkaarten worden geschud en vormen een stapel. Elke speler ontvangt een aantal kaarten, in functie van het aantal spelers. Met drie krijgt men er 4 en met vier krijgt men er 3. Als men met twee speelt krijgt men er zes, die de spelers dan in twee stapels verdelen van 4 en 2. Het is belangrijk dat de spelers in deze fase niet naar de kaarten kijken en dat ze deze gedekt laten liggen. De andere kaarten worden aan de kant gelegd.

De klokwijzer wordt ook in de buurt geplaatst. Deze is niet nodig voor klokken in het begin van het spel.

Spelverloop

Het is de bedoeling dat men de uitdaging gezamenlijk tot een goed einde brengt. Hiervoor moeten er kaarten worden geplaatst in de zes segmenten, en deze moeten voldaan aan niet alleen de algemene regels, maar ook aan de specifieke regels die men vindt bij elke klok/uitdaging. De verschillende iconografie die varieert en uitgebreider wordt naargelang men verder gaat in de hoofdstukken, wordt steeds goed uitgelegd op een bijhorende hulpkaart. De algemene regels waaraan steeds moet voldaan zijn, zijn:

Er moet minstens één kaart liggen in elk van de zes segmenten.

• De som van de waarden van de kaarten moet steeds minstens gelijk zijn aan de som van het voorgaande segment.
• De som der waarden mag niet hoger zijn dan 24, tenzij in de eerste drie uitdagingen van het eerste hoofdstuk, dit wordt voorgesteld door het lemniscaat.
• Het spelen van een uitdaging wordt verdeeld in drie fasen.

Eerst is er de overlegfase.Hierbij worden afspraken gemaakt wie eventueel welke kaart kan spelen. Men moet in het achterhoofd houden dat men op dit ogenblik de kaarten nog niet heeft gezien, dus je moet uitgaan van enkele veronderstellingen. Men mag wel geen afspraken maken waarbij men bijvoorbeeld een waarde zou kenbaar maken met een speciale actie die niets met het spel te maken heeft, zoals bijvoorbeeld het krabben aan de neus. Het overleg mag en moet enkel gaan over de eventuele waarden en plaatsen waar men deze zou leggen.

De tweede fase is de plaatsingsfase. Een speler start zonder overleggen en plaatst een kaart gedekt in een segment. Daarna is het aan de volgende speler in wijzerzin. Op die manier zullen alle spelers al hun kaarten plaatsen rond de klok.
Men mag ook open kaarten spelen, maar dit gebeurt ook zonder overleg. Men mag een gezamenlijk een aantal kaarten open spelen gelijk aan het aantal ogen op de hulpfiche (= het aantal spelers).
In een spel met twee spelers start elke speler met de stapel van vier kaarten in de hand. Als de spelers twee van deze kaarten hebben geplaatst, nemen ze de gedekte andere twee op hand.

De derde fase is de controlefase. De kaarten worden open gelegd en er wordt gekeken of er wordt voldaan aan de algemene, en de uitdagingspecifieke voorwaarden. Als dat het geval is, wordt de klok opzij gelegd en start men met de nieuwe uitdaging.

Als je er niet bent in geslaagd een uitdaging te voltooien, dan draait men één bonusfiche om. Deze zorgt ervoor dat je één kaart meer kan open leggen als je de uitdaging nog eens probeert.
Als je een uitdaging wil overslaan, dan mag je deze plaatsen in de herkansingsenvelop om later opnieuw te proberen.

Materialen

Take Time bestaat uit prachtig geïllustreerde enveloppen die meteen de nieuwsgierigheid wekken. Verder bevat het spel een kartonnen wijzer en enkele tandwielen, allemaal gemaakt van stevig karton en afgestemd op het aantal spelers.

Daarnaast zijn er vierentwintig speelkaarten, bestaande uit maan- en zonkaarten met waarden van één tot en met twaalf. Deze kaarten zijn afgewerkt met een mooie gouden versieringen.

Een groot deel van de spelmaterialen wordt bewust verborgen gehouden en ontdek je tijdens het spelen en bij het openen van de enveloppen. In elke envelop vind je verschillende klokken en een informatieblad met extra uitleg over de iconen die je op de klokken tegenkomt. Deze iconen zijn duidelijk en spreken meestal voor zich. De klokken zijn prachtig vormgegeven. Het artwork is sfeervol en gedetailleerd en weet je mee te nemen naar een mysterieuze, bijna dromerige wereld.

Conclusie / Onze Mening

Take Time is op het eerste zicht een bijzonder eenvoudig spel. De basis is duidelijk: samen probeer je kaarten in de juiste volgorde rond de klok te plaatsen en daarbij rekening te houden met de verschillende beperkingen en voorwaarden van de uitdaging. De regels zijn toegankelijk en de materialen zijn op zich vrij eenvoudig. Toch wordt die eenvoud naar een hoger niveau getild door de prachtige illustraties en de sfeervolle uitvoering.

De gameplay wist ons aangenaam te verrassen. In het begin hadden we een beetje het gevoel van: is dit het nu? Je kaarten verdelen en ze op de juiste plaatsen leggen klinkt immers niet bijzonder. Maar naarmate je meer enveloppen opent en verdergaat in de hoofdstukken, worden de uitdagingen steeds interessanter en vooral moeilijker. Je zult steeds beter moeten samenwerken en vóór je je kaarten bekijkt goede afspraken moeten maken. Je kunt immers niet zomaar informatie over je kaarten delen. Ook het plaatsen van de wijzer blijkt op bepaalde momenten cruciaal te zijn en zorgt ervoor dat je goed moet nadenken over de volgorde waarin je te werk gaat.

Daarbij speelt geluk ook een rol. Soms krijg je een combinatie van kaarten die de uitdaging bijzonder moeilijk of zelfs bijna onmogelijk maakt. Lukt het niet, dan zit er weinig anders op dan opnieuw te proberen of de uitdaging voorlopig opzij te leggen. En juist daar schuilt een van de sterkste punten van Take Time: je wilt het gewoon opnieuw proberen tot het lukt. Het spel heeft daardoor iets verslavends. Wanneer je er uiteindelijk samen in slaagt een moeilijke klok tot een goed einde te brengen, geeft dat bovendien een gevoel van voldoening.

Het legacy-achtige concept met de verschillende enveloppen werkt daarbij uitstekend. Het feit dat je nieuwe hoofdstukken en uitdagingen geleidelijk ontdekt, zorgt voor een constante nieuwsgierigheid naar wat er nog zal komen. Je weet nooit helemaal welke nieuwe regels, iconen of uitdagingen je achter de volgende envelop zult vinden.

Take Time is een spel dat bij ons behoorlijk wat emoties kan losmaken. Frustratie wanneer het niet lukt, twijfel tijdens het plaatsen van de kaarten, maar vooral voldoening wanneer je uiteindelijk samen de uitdaging weet te kraken. Het spel is vrij eenvoudig van opzet, maar weet daar verrassend veel spanning en samenwerking uit te halen. Tel daarbij de prachtige art en de verzorgde uitvoering op en je krijgt een spel dat voor ons pure klasse uitstraalt.

Overzicht

Wij danken Asmodee Belgium voor het ontvangen van een reviewexemplaar.
Onze mening is subjectief en op geen enkele wijze beïnvloed.